മനസിനെ വളരെ നാളുകളായി അലട്ടിക്കൊണ്ടിരിക്കുന്ന ഒരു ചോദ്യമാണ്, എല്ലാവരിലും ഒരു എഴുത്തുകാരന് ഒളിഞ്ഞു കിടപ്പില്ലേ? അതോ ലോകത്തില് കുറച്ചു പേര് മാത്രം ഭാവനകളുമായി പിറക്കുന്നതാണോ?
നമ്മള് ക്കെല്ലാവര്ക്കും സമയം കിട്ടിയാല് എഴുതാന് പറ്റുമോ, തകഴിയുടെ കയര് വായിച്ചപ്പോഴും, മയ്യഴിപ്പുഴയുടെ തീരങ്ങളില് കൂടിയും , രണ്ടാം ഊഴത്തിലൂടെയും കൂടി യാത്ര ചെയ്തപ്പോഴും എന്തിനധികം , അരുധതി റോയ് യുടെ ഗോഡ് ഓഫ് സ്മാള് തിങ്ങ്സ് വായിക്കാന് ശ്രമിച്ചപ്പോഴും മനസ്സില് ഒരു വല്ലാത്ത തിക്കുമുട്ടെല് , ഇങ്ങനെയൊക്കെ എഴുതാന് സമയമുണ്ടെങ്കില് ആര്ക്കും പറ്റില്ലേ? അങ്ങനെ പറയുന്നത് അഹങ്കരമാകുമല്ലേ?എന്നാല് ഒരു കുറച്ചു മാറ്റം വരുത്താം. നല്ല നിരീക്ഷണശക്തിയും , മലയാളത്തില് നല്ല അറിവും, പിന്നെ ധാരാളം സമയവും , ഇത്രയും ആയിക്കോട്ടെ ചേരുവകള് .ഭാവനയൊക്കെ വഴിയെ വന്നോളും അല്ലെ. പിന്നെ എന്തുകൊണ്ടാണ് ഇതൊക്കെയുള്ളവരെല്ലാം എഴുത്തുകാര് ആകാത്തത്? ഇതു ഒന്നും ഇല്ലാത്ത എനിക്ക് എങനെ എഴുതാൻ പറ്റും .അതിനായിരിക്കും ഈ താല്പര്യം , താല്പര്യം എന്ന് പറയുന്നത്. തിരക്കുപിടിച്ച ഈ ജീവിതത്തിനിടയില് വീണുകിട്ടായ ഈ കുറച്ചു സമയം ടിവിചാനലുകള്ക്ക് വിട്ടുകൊടുക്കാതെ , എന്തെങ്കിലുമൊക്കെ കുത്തിക്കുറിക്കാന് കാണിക്കുന്ന ഈ ധീരത . അമ്പടാ, കിട്ടിപ്പോയി, കിട്ടിപ്പോയി, അങ്ങനെ ഒരു കഥാകാരിയുടെ പിറവി എവിടെ തുടങ്ങുന്നു.പിന്നെ ഈ പേര് " വാഴപറമ്പ് " , അതെ ഞാന് എന്നും വാഴപറബിലെ രാജിമോളായിരുന്നു.എന്നെ ഞാനാക്കിയ എന്റെ വീട് .
നന്ദി ആരോട് ഞാന് ചൊല്ലേണ്ടു , ഈ അവതാരത്തിന് പാതിമെയ് പകുത്തെടുത്ത അച്ഛനോടും, അമ്മയോടുമോ? അതോ എന്റെ പിറവിക്കു മാത്രം സഹായിക്കുകയുള്ളൂ എന്ന് നിര്ബദ്ധം പിടിച്ചു, എനിക്ക് മുന്പെയും , പിന്പെയും ഉടലെടുത്ത ജീവനുകളെ നിഷ്കരുണം നശിപ്പിച്ചു കളഞ്ഞു , ഇനി ഇവിടെ ജീവന്റെ കുരിപ്പ് സാധ്യമല്ല എന്ന് പ്രഖ്യാപിച്ച അമ്മയുടെ ഗര്ഭാപാത്രതിനോ, അതോ തീയില് ക്കുരുത്തത് വെയിലത്ത് വാടില്ല എന്നെന്നെ പഠിപ്പിച്ച കുട്ടനാട്ടിലെ കുട്ടികാലത്തിനോ? നാല്പ്പതു വരഷങ്ങള് എന്നെ കാത്തുസൂക്ഷിച്ച , എന്നെ ഞാനക്കാനായി അനുഭവങ്ങളുടെ ഒരായിരം കലവറ തുറന്നു തന്ന ദൈവത്തിനാകട്ടെ എല്ലാ നന്ദിയും....
No comments:
Post a Comment