പഠിക്കൂ , പഠിക്കൂ, എന്ന് കുട്ടികളോട് പറഞ്ഞു മടുത്തു. പണ്ട് അച്ഛനും അമ്മയും പറഞ്ഞ അതേ വരികള് ഏറ്റുപാടുന്നു. പഠിച്ചില്ലെങ്കില് ഒരു രക്ഷയുമില്ല കുട്ടികളെ.അവനെ നോക്കി പഠിക്കൂ, ഇവളെ നോക്കി പഠിക്കൂ.
കുറെ പറഞ്ഞു കഴിഞ്ഞപ്പോള് വെറുതെ ഒരു വീണ്ടു വിചാരം.അന്നവര് അത് പറഞ്ഞപ്പോള് വല്ലതും മന്സിലായിരുന്നോ ? അപ്പോള് അവിടെ നിന്നും രക്ഷപെടാനായി ഒന്ന് കരഞ്ഞു കാണിച്ചു . അല്ലാതെ ഭാവിയില് രക്ഷപെടുന്നതിനെ കുറിച്ച് വലിയ ചിന്തകളൊന്നും അന്ന് മനസിനെ അലട്ടിയിരുന്നില്ല.എങ്ങനെ കൂട്ടുകാരുമായി സല്ലപിക്കാം , വല്ല വിധത്തിലും പഠിത്തം അവസാനിപ്പിച്ചു കിടന്നു ഉറങ്ങാം എന്നൊക്കെയായിരുന്നു പ്രധാന ചിന്തകള് .അന്ന് പഠിച്ചത് എന്തെങ്കിലും ഇന്ന് ജീവിതത്തില് പ്രാവൃതികമാക്കുന്നുണ്ടോ? എത്ര നാളായി നമ്മളിങ്ങനെ ബോറടിപ്പിക്കുന്ന വിധ്യാഭ്യാസത്തിന്റെ പുറകെ ഓടുന്നു.നമ്മുടെ ജീവിതത്തെ ഇരുപതു വര്ഷങ്ങലുള്ള നാല് ഘട്ടങ്ങളായി തിരിക്കാം. ആദ്യത്തെ ഘട്ടം ജനിക്കുമ്പോള് മുതല് ഇരുപതു വയസു വരെ,ജീവിതത്തിലെ എല്ലാ മൂല്യങ്ങളുടെയും വേരുറപ്പിക്കുന്ന കാലം.നമ്മുടെ കുട്ടികള്ക്ക് നല്ല പാഠം ചൊല്ലിക്കൊടുക്കുമ്പോള്, പലപ്പോഴും ഞാന് പഴയ കാലങ്ങളിലേക്ക് തിരിച്ചു പോകാറുണ്ട്. എന്റെ ആ ആദ്യഘട്ടത്തില് ഞാന് പടിച്ചതെന്തോക്കെയാണ് എനിക്കിന്ന് പ്രയോജനമായി തീര്ന്നത്. എന്തൊക്കെയായിരുന്നു ഞാന് പഠിക്കാതെ പോയത് . എന്തൊക്കെയാണ് എന്നെ ആരും പടിപ്പിക്കാതിരുന്നത്. ഇപ്പോഴും മറ്റുള്ളവരുടെ കുറ്റം കണ്ടു പിടിക്കാനാനല്ലോ എളുപ്പം.അതുകൊണ്ട് ആരും എന്നെ പടിപ്പിക്കാതത്തില് നിന്നും തുടങ്ങാം.
ഇതെന്റെ സ്വന്തം ജീവിതം എന്നെ പഠിപ്പിച്ച പാഠമാണ്. ഇന്നലെ ഞാനതെന്റെ കൌമാര കാരിക്ക് പറഞ്ഞു കൊടുത്തു.ആദ്യമായി അവളെന്നോട് ഒരു കാര്യത്തില് യോജിച്ചു .അവളുടെ വാക്കുകള് "ഇത് വളരെ ശരിയാണ് അമ്മേ" ഇതാണ് എനിക്ക് ഇത് എഴുതാനുള്ള പ്രജോതനം. അതെ , നമ്മുടെ ജീവിതത്തില് വളരെ എളുപ്പമായ ഒരു കാര്യമാണ് മറ്റുള്ളവരുടെ കുറ്റം കണ്ടു പഠിക്കുക. ഇങ്ങനെ കുറ്റം കണ്ടു പിടിച്ചു കണ്ടു പിടിച്ചു നമ്മള് മുന്നേറുമ്പോള് , ചെയ്യാത്ത കാര്യങ്ങള് നമ്മളിലും ആരോപിക്കപെടാരില്ലേ ? അങ്ങനെയുള്ള ഒരു അവസരം എങ്ങനെയാണ് നേരിടുക എന്ന് നമ്മുക്ക് നമ്മളുടെ കുഞ്ഞുങ്ങളെ പടിപ്പിക്കണ്ടേ? വായിചെടുത്തതും, അനുഭവം പഠിപ്പിച്ചതും, ചിന്തിചെടുതതുമായ കുറച്ചു കാര്യങ്ങള് ഇവിടെ കുറിക്കട്ടെ. തെറ്റാണെങ്കില് ക്ഷമിക്കുക , ആത്മവിശ്വാസം തീരെ പോര. കുട്ടികള് ആദ്യമായി മുതിര്ന്നവരോട് തിരിച്ചു പറയാന് തുടങ്ങുന്നത് എപ്പോഴാണ് ? ഞാന് ആദ്യമായി എന്റെ മാതാപിതാക്കളെ എതിര്ത്തതും , എന്റെ കുട്ടികള് ആദ്യമായി എന്നെ എതിര്ത്തതും , ഒരേ സാഹചര്യത്തിലാണ്. ഞാനും അവരും ശരിയെന്നു വിചാരിച്ചു ചെയ്യ്തത് മാതാപിതാക്കളുടെ കണ്ണില് തെറ്റായി മാറിയപ്പോള്. എങ്ങനെ പ്രതികരിക്കനമെന്നരിയില്ലയിരുന്നു. ഞാന് ചെയ്യ്തതാണ് ശരി എന്നാ ആത്മ വിശ്വാസം എന്നെ കൂടുതല് ,കുടുതല് , വാദിക്കാന് പഠിപ്പിച്ചു. അടിച്ചമര്ത്താന് ശ്രമിക്കുതോറും കൂടുതല് വീര്യം പ്രാപിച്ച കുട്ടിക്കാലം. അതെന്നെ അഹങ്കാരിയാക്കി.അതുകൊണ്ട് നമ്മുടെ പ്രിയപ്പെട്ട കുഞ്ഞുങ്ങല്ലേ നമ്മുക്ക് അഹങ്കാരികള് ആക്കാതിരികാന് ശ്രമിക്കാം ..രണ്ടു കാര്യങ്ങള് ശ്രത്തിച്ചാല്, അത് സാധിക്കും. ഒന്ന്, അവരുടെ സ്വരം ഉയരുമ്പോള് , നമ്മള് സ്വരം താഴ്ത്തി ഒന്ന് ചിന്തയില് മുഴുകുക. എന്താണ് അവരെ ക്കൊണ്ടിങ്ങനെ ശബ്ദം ഉയര്ത്തുന്നത് ? നമ്മള്, അവരുടെ പ്രായത്തില് എന്തായിരുന്നു ചിന്തി ച്ചത്? നമ്മള് ഒരു മോഡല് ആകുന്നുണ്ടോ ?
ഇതൊക്കെ എഴുതാന് എളുപ്പമാണ് , പക്ഷെ ദേഷ്യം വരുന്പോൾ ഇതൊക്കെ ഓർക്കാൻ പോകുവല്ലേ? ഞാനും , നിങ്ങളും ഒരേ വള്ളത്തില് തന്നെ. ശരി നമുക്ക് രണ്ടാമത്തെ വഴി സ്വീകരിക്കാം. മറ്റുള്ളവര് കാരണമില്ലാത്ത കുറ്റപ്പെടുത്തുന്പോൾ എങ്ങനെ പ്രതികരിക്കണം? ഒരിക്കലും ദേഷ്യപ്പെടരുത്.ദേഷ്യപ്പെട്ട സ്വരം ആരും ശ്രദ്ധിക്കുകയില്ല .ഇപ്പോഴും ഉറക്കെ സംസാരിക്കുന്നവനാണ് തെറ്റുകാരന്. അതുകൊണ്ട് ആരെങ്കിലും വെറുതെ കുറ്റപ്പെടുത്തിയാല് വളരെ സമാധാനപരമായി പ്രതികരിക്കുക. തെറ്റ് നമ്മുടെ ഭാഗതല്ലെങ്കില് ,പ്രതികരണം ഒരു പുഞ്ചിരിയോട് കൂടി ആകുന്നതാണ് നല്ലത്. നമ്മളുടെ ഭാഗത്ത് തെറ്റില്ലെങ്കില് പിന്നെ എന്തിനാണ് വെറുതെ ശബ്തം ഉയർത്തുന്നത് ? വെറുതെ മറ്റുള്ളവരുടെ കുറ്റപ്പെടുത്തലുകള് കണ്ടു രസികൂ.എന്നിട്ട് അവസാനം വളരെ സമാധാനത്തോടെ സ്വന്തം ഭാഗം വിശദീകരിക്കുക . പിന്നെ തെറ്റ് നമ്മുടെ ഭാഗതങ്കില് ഒരിക്കലും അത് മറക്കാന് ശ്രമിക്കരുത്. കുറ്റം തുറന്നു സമ്മതിക്കുന്നത് ഒരു വലിയ കഴിവാണ്. ആയിരം ദേവാലയങ്ങള് തോഴുന്നതിനെക്കാളും പുണ്യമുള്ള ഒരു കഴിവ്. പക്ഷെ മാതാപിതാക്കള് തന്നെയല്ലേ കുഞ്ഞുങ്ങളുടെ ആ കഴിവ് , ശിക്ഷകളിലൂടെ നശിപ്പിച്ചു കളഞ്ഞത്.ശിക്ഷ പേടിച്ചു അവര് കള്ളം പറഞ്ഞു , അങ്ങനെ വലിയ, വലിയ ശിക്ഷകളിലേക്ക് വീഴുന്നു. നമ്മള് തന്നെ ഇതിനെല്ലാം കാരണക്കാര്. നമ്മളെ ആര്രും പഠിപ്പിക്കാത്ത ഈ കാര്യങ്ങള് നമ്മള് ഇനിയെങ്കിലും നമ്മുടെ കുഞ്ഞുങ്ങള്ക്ക് പറഞ്ഞു കൊടുക്കേണ്ടേ?
എന്നെപ്പോലെ അഹങ്കാരി അല്ലാത്ത ഒരു വരും തലമുറയെ വാര്ത്തെടുക്കാന് എന്റെ ഈ കുറുപ്പിന് കഴിയെട്ടെ എന്ന പ്രാര്ഥനയോടെ
ഇതെന്റെ സ്വന്തം ജീവിതം എന്നെ പഠിപ്പിച്ച പാഠമാണ്. ഇന്നലെ ഞാനതെന്റെ കൌമാര കാരിക്ക് പറഞ്ഞു കൊടുത്തു.ആദ്യമായി അവളെന്നോട് ഒരു കാര്യത്തില് യോജിച്ചു .അവളുടെ വാക്കുകള് "ഇത് വളരെ ശരിയാണ് അമ്മേ" ഇതാണ് എനിക്ക് ഇത് എഴുതാനുള്ള പ്രജോതനം. അതെ , നമ്മുടെ ജീവിതത്തില് വളരെ എളുപ്പമായ ഒരു കാര്യമാണ് മറ്റുള്ളവരുടെ കുറ്റം കണ്ടു പഠിക്കുക. ഇങ്ങനെ കുറ്റം കണ്ടു പിടിച്ചു കണ്ടു പിടിച്ചു നമ്മള് മുന്നേറുമ്പോള് , ചെയ്യാത്ത കാര്യങ്ങള് നമ്മളിലും ആരോപിക്കപെടാരില്ലേ ? അങ്ങനെയുള്ള ഒരു അവസരം എങ്ങനെയാണ് നേരിടുക എന്ന് നമ്മുക്ക് നമ്മളുടെ കുഞ്ഞുങ്ങളെ പടിപ്പിക്കണ്ടേ? വായിചെടുത്തതും, അനുഭവം പഠിപ്പിച്ചതും, ചിന്തിചെടുതതുമായ കുറച്ചു കാര്യങ്ങള് ഇവിടെ കുറിക്കട്ടെ. തെറ്റാണെങ്കില് ക്ഷമിക്കുക , ആത്മവിശ്വാസം തീരെ പോര. കുട്ടികള് ആദ്യമായി മുതിര്ന്നവരോട് തിരിച്ചു പറയാന് തുടങ്ങുന്നത് എപ്പോഴാണ് ? ഞാന് ആദ്യമായി എന്റെ മാതാപിതാക്കളെ എതിര്ത്തതും , എന്റെ കുട്ടികള് ആദ്യമായി എന്നെ എതിര്ത്തതും , ഒരേ സാഹചര്യത്തിലാണ്. ഞാനും അവരും ശരിയെന്നു വിചാരിച്ചു ചെയ്യ്തത് മാതാപിതാക്കളുടെ കണ്ണില് തെറ്റായി മാറിയപ്പോള്. എങ്ങനെ പ്രതികരിക്കനമെന്നരിയില്ലയിരുന്നു. ഞാന് ചെയ്യ്തതാണ് ശരി എന്നാ ആത്മ വിശ്വാസം എന്നെ കൂടുതല് ,കുടുതല് , വാദിക്കാന് പഠിപ്പിച്ചു. അടിച്ചമര്ത്താന് ശ്രമിക്കുതോറും കൂടുതല് വീര്യം പ്രാപിച്ച കുട്ടിക്കാലം. അതെന്നെ അഹങ്കാരിയാക്കി.അതുകൊണ്ട് നമ്മുടെ പ്രിയപ്പെട്ട കുഞ്ഞുങ്ങല്ലേ നമ്മുക്ക് അഹങ്കാരികള് ആക്കാതിരികാന് ശ്രമിക്കാം ..രണ്ടു കാര്യങ്ങള് ശ്രത്തിച്ചാല്, അത് സാധിക്കും. ഒന്ന്, അവരുടെ സ്വരം ഉയരുമ്പോള് , നമ്മള് സ്വരം താഴ്ത്തി ഒന്ന് ചിന്തയില് മുഴുകുക. എന്താണ് അവരെ ക്കൊണ്ടിങ്ങനെ ശബ്ദം ഉയര്ത്തുന്നത് ? നമ്മള്, അവരുടെ പ്രായത്തില് എന്തായിരുന്നു ചിന്തി ച്ചത്? നമ്മള് ഒരു മോഡല് ആകുന്നുണ്ടോ ?
ഇതൊക്കെ എഴുതാന് എളുപ്പമാണ് , പക്ഷെ ദേഷ്യം വരുന്പോൾ ഇതൊക്കെ ഓർക്കാൻ പോകുവല്ലേ? ഞാനും , നിങ്ങളും ഒരേ വള്ളത്തില് തന്നെ. ശരി നമുക്ക് രണ്ടാമത്തെ വഴി സ്വീകരിക്കാം. മറ്റുള്ളവര് കാരണമില്ലാത്ത കുറ്റപ്പെടുത്തുന്പോൾ എങ്ങനെ പ്രതികരിക്കണം? ഒരിക്കലും ദേഷ്യപ്പെടരുത്.ദേഷ്യപ്പെട്ട സ്വരം ആരും ശ്രദ്ധിക്കുകയില്ല .ഇപ്പോഴും ഉറക്കെ സംസാരിക്കുന്നവനാണ് തെറ്റുകാരന്. അതുകൊണ്ട് ആരെങ്കിലും വെറുതെ കുറ്റപ്പെടുത്തിയാല് വളരെ സമാധാനപരമായി പ്രതികരിക്കുക. തെറ്റ് നമ്മുടെ ഭാഗതല്ലെങ്കില് ,പ്രതികരണം ഒരു പുഞ്ചിരിയോട് കൂടി ആകുന്നതാണ് നല്ലത്. നമ്മളുടെ ഭാഗത്ത് തെറ്റില്ലെങ്കില് പിന്നെ എന്തിനാണ് വെറുതെ ശബ്തം ഉയർത്തുന്നത് ? വെറുതെ മറ്റുള്ളവരുടെ കുറ്റപ്പെടുത്തലുകള് കണ്ടു രസികൂ.എന്നിട്ട് അവസാനം വളരെ സമാധാനത്തോടെ സ്വന്തം ഭാഗം വിശദീകരിക്കുക . പിന്നെ തെറ്റ് നമ്മുടെ ഭാഗതങ്കില് ഒരിക്കലും അത് മറക്കാന് ശ്രമിക്കരുത്. കുറ്റം തുറന്നു സമ്മതിക്കുന്നത് ഒരു വലിയ കഴിവാണ്. ആയിരം ദേവാലയങ്ങള് തോഴുന്നതിനെക്കാളും പുണ്യമുള്ള ഒരു കഴിവ്. പക്ഷെ മാതാപിതാക്കള് തന്നെയല്ലേ കുഞ്ഞുങ്ങളുടെ ആ കഴിവ് , ശിക്ഷകളിലൂടെ നശിപ്പിച്ചു കളഞ്ഞത്.ശിക്ഷ പേടിച്ചു അവര് കള്ളം പറഞ്ഞു , അങ്ങനെ വലിയ, വലിയ ശിക്ഷകളിലേക്ക് വീഴുന്നു. നമ്മള് തന്നെ ഇതിനെല്ലാം കാരണക്കാര്. നമ്മളെ ആര്രും പഠിപ്പിക്കാത്ത ഈ കാര്യങ്ങള് നമ്മള് ഇനിയെങ്കിലും നമ്മുടെ കുഞ്ഞുങ്ങള്ക്ക് പറഞ്ഞു കൊടുക്കേണ്ടേ?
എന്നെപ്പോലെ അഹങ്കാരി അല്ലാത്ത ഒരു വരും തലമുറയെ വാര്ത്തെടുക്കാന് എന്റെ ഈ കുറുപ്പിന് കഴിയെട്ടെ എന്ന പ്രാര്ഥനയോടെ
സ്വന്തം രാജലെക്ഷ്മി വി .കെ
No comments:
Post a Comment